Skip to content

All posts by o-historii.pl - 3. page

Wanda Wasilewska – wielka bohaterka czy zdrajczyni?

Wanda Wasilewska, często nazywana ,,Liżydupą Stalina’’, charakteryzująca się ,,chłodną’’ urodą i ,, mocnym” słowem, przez wielu szanowana, ale nielubiana, pozbawiona kobiecej kokieterii, zapisała się na kartach polskiej  historii jako symbol…zdrady.  Wielka działaczka PPS, wiceprzewodnicząca PKWN, posłuszna powiernica Stalina. Wanda Wasilewska „wielka postać” PRL-u, kreowana przez komunistów na „wielki dogmat”. Była sławna w całej Europie. Ale czy takiej sławy można jej pozazdrościć?

Continue reading

Nunc est bibendum. Jeszcze o spożywaniu alkoholu w I Rzeczpospolitej

Niniejszy artykuł jest poświęcony nieodłącznemu elementowi każdej biesiadzie szlacheckiej, mieszczańskiej czy chłopskiej – mianowicie naczyniom służącym do spożywania alkoholu. W tym miejscu należy nadmienić, że w czasach wczesnonowożytnych istniało różne zróżnicowanie tego typu naczyń, dlatego ograniczę się do ogólnego scharakteryzowania tej zastawy stołowej. Na pewno pojawienie się nowych typów i materiałów, z których je wykonywano, wpłynęło na kulturę spożycia alkoholu. W okresie baroku były niewątpliwie największe i najbogatsze. Jednak z drugiej strony sprawiały wrażenie trochę niefunkcjonalnych, służąc bardziej na pokaz niż do użytku codziennego. Jakie więc były to naczynia i jak wyglądały? Continue reading

Małżeństwo i rozwód z rozsądku, czyli Magdalena Czapska i Hieronim Florian Radziwiłł

Ars amandi zawsze było dla historyków, znawców literatury czy kulturoznawców ciekawym tematem badawczym. Małżeństwa, również te zawierane w okresie staropolskim, były nie tylko ważne z punktu widzenia osobistego, ale również pod względem majątkowym. To dzięki związkom małżeńskim łączono bogactwa rodowe, osiągano kariery polityczne, czy pieczętowano pokoje między zwaśnionymi stronami. Continue reading

„Wódka gorsza niż diabeł”. Kilka słów o kulturze spożywania alkoholu przez mieszczan i chłopów polskich w czasach nowożytnych

Od wielu lat tematyka życia codziennego warstw społecznych zamieszkujących ziemie dawnej Rzeczpospolitej cieszyła się wśród historyków ogromną popularnością. Oczywiście najwięcej uwagi poświęcono najbogatszym mieszkańców Korony i Litwy, czyli szlachcie i magnaterii. Niemniej jednak inne warstwy społeczne z wielu względów zasługują również na zainteresowanie, chociażby na fakt, iż stanowili ilościowo większe grupy niż stan uprzywilejowany. Continue reading

Vaclav Havel – legenda Aksamitnej Rewolucji

Vaclav Havel, mimo iż był wziętym dramatopisarzem, w historiografii zapisał się przede wszystkim jako działacz antykomunistyczny, który aktywnie przyczynił się do  przejścia Czechosłowacji z totalitaryzmu do demokracji. Sam, w przedmowie do polskiego wydania wspomnień zatytułowanych „Tylko krótko, proszę”, napisał: „(…) chciałbym zaznaczyć, że nie byłem jedynie uczestnikiem normalnej zmiany władzy, lecz jednym z tych, którzy musieli zbudować właściwie z niczego demokratyczne państwo”[1]

Continue reading

Pierwsze Damy na Hradzie – Charlotte Garrigue Masaryk

Żony głów państw, zarówno w przeszłości, jak i obecnie, odgrywają ważną rolę w karierze politycznej swoich mężów. Niejednokrotnie przez pryzmat osobowości pierwszej damy postrzega się ich samych. Niektóre z nich pozostają w cieniu, lojalnie wspierają ambitnych partnerów życiowych w realizacji wytyczonych celów. Natomiast inne, jawnie lub skrycie wpływają na władzę i pełnią rolę szarej eminencji w państwie. Niemniej bez swych drugich połówek prezydenci nie byliby takimi, jakimi ich znamy. Continue reading

Karta 77

Ruch opozycyjny w Czechosłowacji po wydarzeniach Praskiej Wiosny – część I

W świetle badań i ustaleń politologicznych ruchy opozycyjne dążą przede wszystkim do zmiany dotychczasowego ustroju  niedemokratycznego w demokratyczny. Aby osiągnąć ten cel, podejmują działania, które podważają autorytet władz, m. in. organizują strajki, rozpowszechniają nielegalną prasę[1]. W Czechosłowackiej Republice Socjalistycznej oraz innych komunistycznych państwach nie możemy mówić o istnieniu opozycji politycznej nielegalnej – co najwyżej opozycji nieuznanej albo nielegalizowanej, gdyż  de iure jej funkcjonowanie nie było zakazane. Mimo to rzadko kiedy  uzyskiwało akceptację ze strony aparatu władzy[2].
Continue reading